الیاف رسانا به مواد رسانا تقسیم می شوند و عمدتاً چهار نوع الیاف رسانا وجود دارد: الیاف فلزی، الیاف کربن سیاه، الیاف ترکیبی فلزی رسانا و الیاف پلیمری رسانا.
فیبر فلزی دارای رسانایی الکتریکی خوب، مقاومت در برابر حرارت و مقاومت شیمیایی است. با این حال، برای منسوجات، الیاف فلزی دارای انسجام کمی، عملکرد ضعیف در چرخش، رنگ محدود محصولات نهایی است و بیشتر برای پارچههای فرش و لباس کار استفاده میشود. گران قیمت
الیاف کربن سیاه یک الیاف رسانا است که از مخلوط کردن کربن سیاه با مواد تشکیلدهنده الیاف-و سپس استفاده از روش ریسندگی غلاف{1}}هسته ساخته میشود. علاوه بر حفظ خواص مکانیکی اولیه فیبر، خاصیت رسانایی خاصی به دست میآید، اما رنگ آن تک و معمولاً سیاه است. یا خاکستری-مشکی، مشروط به محدودیتهای خاصی در استفاده. ویسکوز، اکریلیک و آسفالت به عنوان نخ خام، فیبر کربن کربن دار، هدایت الکتریکی خوب، مقاومت در برابر حرارت، مقاومت شیمیایی، اما مدول بالا، عدم چقرمگی، مقاومت در برابر خم شدن، بدون انقباض حرارتی، کاربرد محدود. الیاف به روش پوشش دهی با کربن سیاه روی سطح الیاف پوشانده می شود. کربن سیاه به راحتی از بین می رود، احساس دست خوب نیست، و کربن سیاه به راحتی روی سطح فیبر پخش نمی شود.
فیبر ترکیبی فلزی رسانا از یک سولفید، یک یدید یا اکسید مس، نقره، نیکل و کادمیوم به عنوان ماده رسانا ساخته شده و به روش ریسندگی مخلوط، روش جذب یا روش واکنش شیمیایی تهیه میشود و دارای ثبات خوبی است که در آن از مس و نقره استفاده میشود. این ترکیب همچنین دارای عملکردهای اضافی خاصی مانند ضد باکتری و خوشبو کننده است، اما هزینه نقره بالا است، در حالی که الیاف رسانای سولفیدها و یدیدهای مس، نیکل و کادمیوم نسبت به الیاف کربن سیاه پایین تر هستند و عملکرد محافظ الکترومغناطیسی عمومی است. آنتی استاتیک
در میان الیاف پلیمری رسانا، الیاف رسانای آلی که مستقیماً از یک ماده رسانای پلیمری مانند پلی استیلن، پلی آنیلین، پلی پیرول یا پلی تیوفن چرخانده می شوند، ریسندگی دشواری دارند و گران هستند و همچنین استفاده گسترده در منسوجات نیز دشوار است.
